ตอนแรกก็ยังงงกับคำพูดนี้ แต่พอได้หยุดคิด ไตร่ตรองกับตัวเราดีๆ ก็รู้ซึ้งกับคำนี้จริงๆ
เพราะ "แม่" ที่ทำให้เราเป็นเรา เรายังจำได้ในวันที่แม่สอนให้เราใช้ช้อน จับแก้วน้ำ และพับผ้า
สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะธรรมดา แต่เป็นก้าวย่างสำคัญสำหรับการเจริญเติบโต
หากไม่มีวันนั้นเราคงไม่รู้จะกินข้าวยังไง ดื่มน้ำยังไง พับผ้ายังไง
สำหรับเราแล้ว กล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า ทุกวันนี้ที่ได้ดีก็เพราะแม่
ที่เราโตมาได้ดีในระดับหนึ่ง จนถึงทุกวันนี้ เราได้รับการเลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนมาอย่างดี
เราไม่รู้หรอกนะว่าที่บ้านอื่นเขาเลี้ยงลูกกันยังไง
แต่บ้านเราไม่มีการลงโทษลูกแบบรุนแรง แต่ใช้วิธีที่ทำให้เราเกรงใจท่านแทน และคอยอธิบายเหตุผล
ว่าทำไมถึงไม่เห็นด้วยกับการกระทำหรือการตัดสินใจของเรา เราจึงรู้สึกว่าการห้ามของผู้ใหญ่นั้น
ไม่ใช่เป็นเพราะความหัวโบราณ หรือเป็นห่วงไม่เข้าเรื่อง ซึ่งเราว่ามันได้ผลเกินร้อย
สิ่งไหนที่จะมาเพิ่มระยะห่างระหว่างแม่ลูก เช่นเทคโนโลยีทั้งหลาย แม่จะพยายามเรียนรู้
ถึงแม้ว่าจะต้องพยายามอย่างหนักก็ตาม คิดดูสิคะ เมื่อก่อนแม่เปิดคอมพิวเตอร์ไม่เป็นด้วยซ้ำ
วันนี้ลองเปิด facebook ดูเห็นว่ามีชื่อแม่เรา add เข้ามา เซอร์ไพรซ์สุดๆ
เล่าให้เพื่อนๆ ฟังก็ชอบใจใหญ่ add แม่ไปตามๆ กัน
จนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าเราจะเรียนจบแล้วมาทำงานต่างจังหวัด แต่ระยะห่าง
ของเรากับแม่ก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น เพราะ skype ที่แม่พยายามเล่นให้เป็น เผื่อคิดถึงเรา
เรารู้สึกขอบคุณแม่มาก
ทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ทำเป็นการหล่อหลอมลูกสาวคนนี้ให้แข็งแกร่งและมีเกราะป้องกันภัยต่างๆ อย่างดี
เรารักแม่ และบอกแม่อยู่ทุกวัน (ผ่านskype)
แล้วคุณล่ะ อยู่ใกล้แม่คุณรึเปล่า หันไปบอกรักและกอดท่านบ้างก็ดีนะคะ
jajar34
คุณแม่น่ารักจังค่ะ